Hayattan nefret ediyorum diyenlere bakmayın, tüm nefreti insanlara onların, Kendimden Biliyorumm

hayal et

Şimdi senden hayal etmeni istiyorum gözlerini kapat hisset bunu okuduktan sonra ne düşündüğünü yoruma yaz : sabah uyandın mutlusun yani öyle hissediyorsun kahvaltıyı yapıp balkonda kitap okumayı düşünüyosun çünkü başka çaren yok dışarısı güzel ve çıkamıyosun çünkü geçmişte yaşanmışlıkların var ve ailen izin vermiyor neden yaptıgın hataları bidaha yaparsın die ve yaşın 18 oldugu halde yaptıgın hataların  arasından yıllar geçse bile unutlumuyor dahi çıktın dielim gezdin 10 dk da bir seni arayıp soran biri var senin içinde rahat etmiyor tabi huzursuz oluyorsun çünkü ailene deger veriyorsun ama onlar sana vermi yor eve geldin bişey olmaqmış gibi yaparlar sanki sabahtan akşama gezmiş ve hiç o sizi aramamış gibi hep haksızlık ve sesde çıkaramazsın hep üstünü örterler ne yaparsan yap en ufak şeyde sen suçlu olursun neden geçmişin seni bırakmaz neden ailen senin düşmanın oldugu için güvenmezler sevmezler başkalarına sevgi gösterisinden başka bişey yapmazlar çünkü onları anlamıyorsun anlayamıyorsun.

İnsan öğreniyor

İnsan kitap okuyunca anlıyor bazı şeyleri. Başka hayatları, duyguları, sevinçleri ama kitabı kapatıp rafa koyunca anlıyor onun sadece bir kitap oldugunu gerçek hayatta öyle insanların olmadıgını sevginin orda anlatıldığı gibi yaşanmadıgını ve sevğinin yanlış anlaşıldıgını. İnsan öğreniyor ki hatalar yapılır ve asla unutulmaz hep gün yüzünde durur en küçük sevinç anında bile senin sevincini alt üst edebilecek kişiler var olduğunu.

Neden

İnsan hayattan ne kadar memnun olamıyorsa çevresinden yaşantısındanda o kadar hoşnutsuz olur yani benim öyle oluyor evimi sevemedim odamı sevemedim çevremi sevemedim tek beni anlayan arkadaşım elif onunlada ayda bir görüsüyüroz bu dünya neden herkeze güzel deyil neden bazı şeyler kolay olmuyo neden geçmişin seni bırakmıyo neden en yakının sana destek olması gerekirken düşmanın oluyo hatalarını yüzüne yüzüne vuruyo neden herkez tuhaf neden neden neden...

Bedendeki hayat beynin yöneticisiydi. Ama bu muhteşem mekanizmanın bir zaafı vardı. üzgün oldugunda yapamıyordu işini, umarsızlaşıyor, yönetmek zorunda oldugu vücudu ihmal ediyordu. Kanser oluyordu bir çokları, üzgün, dikkati dagılmış beyinleri yüzünden. ( Pi <3 )